Ik heb mij deze morgen laten ontroeren door de het videoclipje Goeiendag voor Radio 2. Wat een mooi clipje. Hartverwarmend.
Het brengt niet alleen een heel positieve boodschap, het is ook heel fijn gemaakt.
Het beeld in het zwembad pakte mijn aandacht en de perfecte lipsynchrone dubbing van Dag vreemde man door een meisje in een klas deed mijn mond openvallen.
Het verhaal en de muziekfragmentjes zijn niet alleen leuk, reclametechnisch is dit ook een mooie clip. Het heeft een hoge authenticiteitsgraad. Dit clipje brengt een product (Radio 2) dichter bij zijn klant (de luisteraar). Daar ben ik heel erg voor. Bij veel bedrijven is de barrière tussen klant en leverancier te groot. Ik ben een grote fan van samenwerking, zo dicht mogelijk. Dat levert de grootste voldoening en de beste resultaten.
Het is een clipje dat met veel zorg en respect is gemaakt. Ik werk over een paar maand drie jaar in de mediasector. En wat is mij opgevallen? Voor en achter de schermen werken niet alleen heel veel mensen die met hart en ziel aan programma's maken. Ze doen hierbij ook hun uiterste best om telkens dat beetje meer af te leveren. Ze proberen de kijker te verrassen en te beroeren. Telkens met groot respect voor de kijker.
Vooral dat laatste heeft mij getroffen. Niet alleen bij de openbare omroep VRT, maar tevens bij de commerciële televisiezenders. Studiotech is nu bezig met de installatie van een gloednieuwe state-of-the-art eindregie voor alle zenders van Medialaan (VTM, 2BE, Vitaya, VTMKZOOM enz.) Zo heb ik geleerd dat de look en feel van de zenders uiterst zorgvuldig wordt afgewerkt. Bij televisie worden er 25 beelden per seconde uitgezonden. De afwerking is dan ook tot op het 25ste beeld per seconde nauwkeurig.
Bij Amerikaanse producties valt het ons Europeanen op dat er met veel minder respect met de kijker wordt omgesprongen. Wanneer er tijdens een nationale ontbijtshow even wordt overgeschakeld naar de lokale weerman, gebeurt dat soms heel slordig. Daar is een tv-zender veel meer een reclamezender die tussendoor programma's uitzendt. Die indruk krijg je als kijker, maar dat is ook de realiteit. Als er een nieuwe zender wordt opgestart, wordt eerst het zendschema van de reclameblokken geprogrammeerd en daarna wordt er gezocht naar bijhorende programma's.
Het respect in Vlaanderen respect manifesteert zich op alle vlakken. Voor grote liveshows zoals The Voice, worden de allergrootste middelen ingezet, zodat de kijker thuis de sfeer in de zaal zo goed mogelijk kan meebeleven. Om te vermijden dat een panne roet in het eten gooit, huurt VTM niet alleen een glasvezelkabel om het beeld in topkwaliteit naar Vilvoorde te sturen, in parallel wordt het programma ook via een satellietverbinding doorgestraald.
Dit jaar heb ik een aantal keer Belgium's Got Talent gezien. Ook hier viel mij het respect voor de deelnemers op. Tien jaar geleden was dit soort programma's uitlachtelevisie. Gelukkig is dit gedaan. Integendeel. Voor de mensen die uiteindelijk naar de eindrondes doorgaan, spaart VTM middelen noch moeite om de talenten van het scherm te doen afspatten. Daar zorgt een team van meer dan honderd mensen voor. De middelen zijn niet min. Het meest in het oog springt een spectaculair led-scherm met daarop telkens weer indrukwekkende passende beelden. Dat lijkt allemaal vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Dat is het resultaat van heel veel werken. Hetzelfde kan gezegd worden van alle aspecten van deze shows: belichting, geluid, cameravoering (inclusief een camera op een grote kraan en een draadloze steadicam).
Gebruik je talenten,
ga voor je droom.
Als je je er hard genoeg voor inzet,
kunnen er wonderen gebeuren.
Deze vorm van respect krijgt ook een sociaal relevante dimensie. De boodschap bij de nieuwe talentshows is "Gebruik je talenten, ga voor je droom. Als je je er hard genoeg voor inzet, kunnen er wonderen gebeuren." Is dit niet de beste promotie voor ondernemerschap?
Wat een onvergetelijke dag, vorige vrijdag 25 juli 2014. Je hebt van die dagen dat het wat tegenzit of dat de dingen moeilijker gaan. Maar soms heb je ook meevallers. Vorige vrijdag was een uitzonderlijke meevaller om nooit meer te vergeten.
Voor zij die niet veel tijd hebben, eerst een samenvatting:
Zalig opgestaan en rustig aan de dag begonnen
Ilse van de luchthaven opgehaald, en daarna nog even bij Studiotech binnengesprongen
Naar Q-music in Oostende gereden
Terugzien Chris Umé, volgen achter de schermen
Cameraman geweest op het podium voor het liveprogramma Que Pasa van 21 tot 23 uur
De dag afgesloten met gin-tonic en een bijzonder leuk gesprek met dj Peter Verhoeven
Wakker worden
Een paar weken geleden had ik besloten om die dag vrij te nemen. De dag begon rustig om acht uur met een stralende zon. Ik genoot ervan in de voormiddag terwijl ik enkele kleine huishuidelijke taken uitvoerde. Het was ook ideaal weer om de bedlinnen te wassen en buiten in de zon te drogen. Poezen Suske en Wiske hielden mij graag gezelschap. Wiske, altijd paraat om een lekker hapje in ontvangst te nemen, en Suske kwam af en toe eens met haar kopje tegen mijn been vragen om een kleine knuffel.
Ook heb ik even quality time uitgetrokken voor Miep Konijn. Ik ben even bij haar in het hok komen zitten voor een gesprekje en ze smulde ook van de bloemkoolblaadjes en het brood dat ik bij had. Wist je trouwens dat konijnen ook geluid maken? Onze Miep zoemt. Het is heel stilletjes, maar het klinkt net als een vlieg. Zmmm! Zmmm!
Onze Miep zoemde, knabbelde en maakte rondjes in haar woonst. Een plezier om te zien. Die kleine leuke dingen, zijn dat niet de juweeltjes van de dag?
Naar Brussel
Rond elf uur vertrok ik richting Brussel. Ik wilde nog een paar dingen met enkele collega's afspreken bij Studiotech, zodat zeker was dat een aantal projecten de juiste opvolging kregen. Echter onderweg kreeg ik telefoon van mijn vrouw, Ilse. Ze was een half uur vroeger geland uit Washington DC dan gepland. Ik ben dan maar eerst naar Zaventem - Brussels Airport gereden. De timing was perfect.
Ik blij dat Ilse weer thuis is. De vlucht was ook heel goed meegevallen, en ik hoorde Ilse zeggen dat ze zo genoten had van de film die ze onderweg had gezien. The Grand Budapest Hotel zet op een onwaarschijnlijk mooie manier personages neer. (De trailer heeft mij overtuigd. Zie hier)
Daarna ben ik nog even doorgereden naar Studiotech, waar ik onmiddellijk de collega's aantrof die ik zocht, en die mij dan ook konden verzekeren dat mijn projecten de nodige aandacht zouden krijgen.
Toen we even later thuis kwamen, genoten we eerst van een slaatje en yoghurt (puur, wit, zuiver, ongesuikerd: heerlijk). En dit terwijl de zon nog altijd prachtig scheen in de tuin.
Terwijl Ilse een douche had genomen, had ik het bed opgemaakt met de zongedroogde lakens. Zo kon Ilse wat bekomen van de jet lag en van de korte nacht met de geur van de tuin.
Naar Q-music in Oostende
Ondertussen waren er wolken komen opzetten. Ik besloot toch de motor te nemen om een tochtje te maken naar Oostende. Deze zomer wilde ik er eindelijk werk van maken om de installatie van popradio Q-music te gaan bekijken. Een foto van buurjongen en freelance videoredacteur Bert Borremans had mij geïnspireerd.
In mijn motorhelm zit een radio. Ik luisterde onderweg natuurlijk naar Q-music, die de hele dag vanuit Oostende uitzond. Zoals het een popradio betaamt, klinken de dj's er natuurlijk ongelooflijk enthousiast. Dat hoort uiteraard zo.
Ondertussen was de hemel grijs geworden. In Duffel had ik over een nat wegdek gereden. Ik zou wel eens enkele regenbuien kunnen tegenkomen. "In Oostende schijnt de zon," klonk het. Oostende was de plaats met de gelukkigste mensen, en toevallig ook het mooiste weer van het land. Was dat nu niet een beetje overdreven?
Onderweg had ik geluk de regenbuien bleven uit. Maar toen ik de kuststreek begon te naderen, zo ongeveer vanaf Brugge, werd de sfeer anders. Geen grijze wolken meer. Enkel wat hoge wolken. Oostende had inderdaad ongeveer het beste weer van het land.
Ik zette mijn motor vlakbij Casino-Kursaal Oostende. De jas en de motorbroek gingen in de koffer, en in motorboots, jeans en t-shirt stapte ik naar de dijk, vanwaar je al snel het Love The Summer logo ziet op het strand.
Vermits ik geboren en opgegroeid ben twintig kilometer dieper in het binnenland, zoek ik de zee nooit op in het toeristisch seizoen. Maar de sfeer was er super. Fijn weertje, wel wat toeristen, maar niet teveel.
Door het zand stapte ik richting Q-music. Ik zocht naar het "beach house". Ik verwachtte een studio in een container met daarrond wat stoeltjes. Zo'n groot uitgevallen strandcabine vond ik niet. Wel zag ik een "beach ville", een dorp. Q-music is hier al het tiende jaar, en jaar na jaar gegroeid.De luisteraar ontmoeten en verwennen, dat is duidelijk het doel.
In de studio vroeg ik aan een promo-meisje of Rudi of Jan er niet waren. "Jan is er vandaag niet. Rudi ga ik even zoeken," antwoordt ze. Ik volg haar naar de technische ruimte. Rudi bleek even weg. Maar terwijl wij daar rondkeken, sprak iemand mij aan. "Ik ken u!" zei hij. Ik moest even nadenken, en toen begon het mij te dagen.
Natuurlijk, het was Chris Umé, de man die alle filmpjes maakt voor de Q-music website. We hebben elkaar twee jaar geleden ontmoet in Neerpelt toen wij allebei als vrijwilliger insprongen bij het videoteam tijdens het grote internationale kinderkorenfestival.
Dat weerzien was een bijzonder leuke verrassing. Alleen, we waren wel elkaars namen vergeten. Op zich is dat niet erg natuurlijk. Waarom doen mensen daar altijd zo druk over omdat ze een naam vergeten zijn? Maar in dit geval leidde het wel tot een grappige situatie wat later die avond. Toen we even testopnames maakten en ik oortjes in had, hoorde ik Chris steeds maar instructies geven aan een zeker Michel. En ik had de indruk dat die Michel de instructies niet goed opvolgde. Bleek... inderdaad. Heel grappig.
Ik kwam gelukkig net op een rustiger moment aan, zodat ik even met Chris kon praten, en kennismaken met enkele andere medewerkers. Straks zouden ze aan de voorbereiding beginnen van de captatie van Que Pasa Party. Dat is een optreden op het podium, waar heel wat luisteraars op afkomen. Het programma wordt live uitgezonden op de radio. En net zoals alle andere programma's, kan je ze ook zien bij Telenet op het digitaal tv-kanaal 39 en via de website q-music.be/live.
Chris toonde mij een deel van de technische installatie, waaronder ook de regie voor de tv-beelden. Hij toonde mij hoe die geprogrammeerd was. Zo is er een applicatie die luisteraars toelaat om even in beeld te komen terwijl ze naar de camera wuiven. Bezoekers drukken op een zogenaamde wuifknop in de studio, ze zien dan gedurende 45 seconden een aftelklokje, zodat haarlokken, lintjes of kraagjes nog even de juiste vorm kunnen leggen. En dan is het zo ver: vijf seconden live op Q-music Televisie!
Wat later kwam Thomas er ook bij. Thomas is een jonge twintiger uit Mechelen die op vrijdag cameraman is bij Que Pasa. Er wordt normaal met een Sony EX1-camera gefilmd. Dat is een compacte HD-handcamera. Ideaal voor filmpjes op Q-music. Ik zag ook een grotere camera, een schoudercamera, het model dat typisch voor het nieuws wordt gebruikt. Er zat een zender op. De camera was gehuurd om een loopwedstrijd op zwemvliezen in beeld te brengen twee dagen later, op zondagnamiddag.
We praatten wat over de camera, wij bekeken het toestel, en voor wij het wisten, waren wij het al aan het testen. Zo'n grote draadloze camera is natuurlijk veel meer fun. Ik legde Thomas de knopjes uit, en wat later waren wij al aan het testen.
Rudi, die de technisch verantwoordelijke is, was ondertussen al een tijdje aangekomen, en hij was al volop bezig met de voorbereiding van de Que Pasa Party. Hij keek ook mee naar de testen van de draadloze camera. Het Q-team besloot om die mee in te zetten. Thomas ging dan wel even moeten wisselen van camera. De presentaties aan het podium zouden met de compacte camera worden gefilmd en de draadloze camera zou ingezet worden om tussen het volk te gaan filmen.
Ik denk dat Thomas bijzonder blij was om met zo'n kanjer te mogen filmen.
Ik was blij dat ik mij wat in die bende kon integreren zonder in de weg te lopen. Rond halfnegen werd Thomas naar het podium geroepen om daar met die compacte camera te gaan filmen. Ik was toen bij hem, en ik nam de draadloze camera over. Ik dacht, ik loop maar mee, ik ga proberen ook wat mooie beeldjes te maken. Dat leek mij veel nuttiger dan naar Chris te stappen, want hij was aan het regisseren.
Sean Dhondt bracht er met zijn band Manoevres de song Mad World. Thomas stond recht voor Sean, en hij leek dan ook vooral beeld van hem te maken. Ik probeerde beelden te maken die wat complementair waren. Van de gitarist, bijvoorbeeld. of een close-up van de handen van Sean terwijl hij met slagwerk bezig was. Of het echt nuttig was hoopte ik wel, maar ik wist het wel niet, want ik had geen oortjes in.
Dat het beeld nuttig was, zag ik aan de lacht van Chris, toen wij weer van antenne waren.
"Of ik zin had om ook te filmen?" Of ik nu eerst de vraag heb gesteld of niet, dat weet ik niet meer, maar twintig minuten later stond ik op het podium met de EX1, deze keer mèt oortjes.
Ik had er de tijd van mijn leven. Je moet namelijk weten dat ik cameraman wilde worden toen mijn vriendjes voetballer of coureur wilden worden. Ondertussen heb ik al verschillende keren aan een captatie kunnen meewerken, en deze keer voelde het opnieuw helemaal zoals ik het mij toen voorstelde.
Ik kon ook wel leuke beelden maken. In de tweet hieronder, zie je een beeld van de twee dj's samen.
"Wauw, dat is het mooiste beeld van de avond," hoorde ik Chris zeggen toen ik een danseres voor het eerst in beeld nam. Dank zij de oortjes wist ik ongeveer welke beelden Chris graag aangeleverd kreeg. Dan kwam goed van pas, want op het einde vielen mijn oortjes uit. Dan bleef ik de favoriete cadrages aanleveren, maar omdat ik niet meer wist wanneer niet op antenne was, lette ik er op dat de beelden tijdens de overgangen ook steeds afgewerkt waren.
Toen ik na afloop de technische ruimte inkwam, zag ik glunderende gezichten. "Jij hebt dat precies nog gedaan, zeker?" vroeg Rudi. "Ik had de indruk dat jij mij niet meer hoorde, maar ik kreeg continu goed beeld," vertelde Chris mij.
Blijkbaar trakteert Rudi zijn mensen op vrijdagavond zijn mensen op een coctail. Die avond mocht ik meegenieten van een gin-tonic met komkommerschijfjes. Wist hij dat gin-tonic met komkommer sinds twee weken op nummer één staat van mijn persoonlijk top van recreatieve dranken?
Ondertussen was ik in een bijzonder boeiend gesprek verzeild geraakt met dj Peter Verhoeven. Peter werkt al 14 jaar bij Q-music. Daarvoor presenteerde hij eerst bij Radio 1 en daarna bij Radio 2. Hij is nu tijdelijk in België want hij woont sinds kort in Los Angeles. Hij is van plan om van daaruit te live presenteren.
Samen met Peter, zijn vriendin en een programmamedewerker, hebben wij nog een snelle hap gehaald: een hamburger en wat friet en die opgegeten in het appartement dat Q-music hen ter beschikking stelt. Tegen één uur was dat eten op, was de gin verteerd, en was het nu echt wel tijd om naar huis te gaan.
Eerst had ik nog een verkwikkende wandeling van een dikke kilometer en dan een nachtelijk motortochtje van anderhalf uur. Anderhalf uur puur nagenieten van een ongelooflijk mooie dag.
Op zondag 25 mei 2014 vond de moeder der verkiezingen plaats in België. Op die dag gingen we met z'n allen nieuwe vertegenwoordigers kiezen voor onze parlementen op Vlaams niveau, op Belgische niveau en op Europees niveau. Voor journalisten en media een zeer drukke dag, maar wel een dag om duimen en vingers af te likken.
In Vlaanderen zetten de twee grootste televisiezenders elk hun topankers in voor verkiezingsmarathonprogramma's. De openbare omroep VRT startte om 12 uur op Eén met Martine Tanghe. De commerciële omroep Medialaan zond al een eerste keer uit om 9 uur met in de pilootstoel Stef Wauters.
VRT Nieuws verhuisde met een horde redacteuren naar het Vlaams Parlement. Van daaruit maakte een team van 100 à 200 mannen en vrouwen een uitzending. Hierbij werd de VRT-regiewagen HD01 ingezet. Deze wagen is een wagen die bij Videohouse wordt geleased. Bijgevolg was er ook heel wat volk van Videohouse van de partij.
Om de verkiezingsresultaten te visualiseren, huurde VRT Eurogrip. Eurogrip wordt regelmatig ingehuurd bij de Vlaamse en buitenlands media voor hun kranen. Sinds kort biedt Eurogrip de nodige hardware om augmented reality aan beelden toe te voegen. Zo ook voor VRT in het Vlaams Parlement.
Concreet houdt dat in dat met het materiaal van Eurogrip balkjes met verkiezingsresultaten konden gevisualiseerd worden die echt leken voor de presentator te staan. Augmented reality wil eigenlijk zeggen: we verrijken het oorspronkelijk beeld met Ivan De Vadder door er grafiek aan toe te voegen. Wat is er zo speciaal aan? Bestond dit vroeger al niet?
Vroeger kon je ook al grafiek aan beeld toevoegen. Maar wel met één heel groot verschil: de camera mocht niet bewegen, nu wel. Eurogrip verhuurt de hardware om te meten in welke positie een camera zich bevindt. Die positie wordt samen met de gegevens over lens (zoom en scherptestelling) doorgestuurd naar een computer. Die computer kan dan de grafiek genereren gezien vanuit het juiste perspectief en met de juiste scherptestelling. Vermits de verkiezingsresultaten in 3d-grafiek werden gegooid, zagen die resultaten er ook uit als echte 3d-balkjes. Die 3d-illusie werd versterkt door de camera (op een kraan) zachtjes te bewegen.
Een bewegende camera laat dus niet alleen toe om letterlijk op bepaalde resultaten in te zoomen, een zachte beweging maakt voor je ogen ook beter duidelijk wat vooraan en achteraan ligt.
Ook VTM was in het Parlement. Dany Verstraeten was er de lokale anker. Videohouse heeft hier haar nieuwste regiewagen voor het eerst ingezet. VTM kreeg dus de primeur.
Bij VTM was de pièce-de-résistance een grote gebogen HD-videowall, gehuurd bij DB Video. Die stond opgesteld in de redactie. met de rug ongeveer naar de rug van het nieuwsdecor.
Wat was hier de innovatie? Precies het inzetten van de led-technologie. Tot voor kort waren leds veel te groot. Led-walls zien er wel goed uit als je ze van ver bekijkt, maar bij het inzoomen zie al snel de beperking van de beeldscherpte. Hier waren de leds amper 3 mm groot. Hierdoor kon een camera ook inzoomen op deelresultaten.
Ook de interactieve grafiek op die led-wall getoond werd, was van topniveau.
In het Vlaams Parlement was er nog ander volk. RTL had DB Video ingehuurd. Zij hadden een regie in flightcases geïnstalleerd.
De West-Vlaamse omroepen Focus-WTV waren er met twee journalistenteams. Het productiebedrijf rond Focus-WTV, Picstory gaf dan ook de nodige ondersteuning.
De grote drukte rond het Vlaams Parlement stond in schril contrast met de stilte rond het federaal parlement. Het ligt wel vlakbij het Vlaams parlement, maar daar was geen kat te bespeuren.
Aan het hoofdkwartier van de Parti Socialiste, stond er ook weer een kolonne zendwagens voor VTM (Space Lynx), RTL (Headline News) en RTBF. Wat later kwamen er ook nog twee motoren met rugzakjournalisten. VTM en RTL hadden zo nog een extra camera die via gsm-technologie een rechtreekse verbinding konden maken wanneer Elio Di Rupo er zijn intrede deed. Die rugzaktechnologie werd geleverd door Anyvision Media Services.
Die rugzaktechnologie liet toe toe om politici live te volgen terwijl ze met de auto reden.
Behalve VTM en RTL, huurden ook TV Oost (Sint-Niklaas) en TV Limburg BE zo'n mobiele zendpakketten bij Anyvision Media Services.
Aan het Europees Parlement was er ook bedrijvigheid. DB Video was al maanden bezig met producties rond de verkiezingen voor het Parlement. Op de dag van de verkiezingen stond het zwaarste geschut van DB dan ook daar opgesteld.
Voor de Vlaamse media was het een bijzonder drukke dag met veel rechtstreekse interventies vanuit tientallen locaties. Een hele organisatie.
Als leverancier van broadcasttechnologie was het voor ons echter een rustige dag. Ons werk (het leveren van technologie) was al maanden voordien gebeurd. Het was mooi weer, dus een uitgelezen kans om een motortochtje te maken langsheen alle grote mediabedrijvigheid. Voor een fotoverslagje: klik hier.
25 jaar VTM! Hiep! Hiep! Hoerààà!!! Kaarsjes, taart, feest... Lang zullen ze leven!
Ik heb altijd de media gevolgd, maar pas sinds 2012 werk ik ook echt in de broadcast sector. Voor een mediafanaat als ik, voelt het dan ook aan als een privilege om nieuwe contacten te kunnen leggen met alle spelers in de Vlaamse televisiewereld.
VTM heeft VRT wakkergeschud. Hierdoor hebben wij een sterke openbare omroep. En diezelfde VRT houdt dan ook weer Medialaan alert (vanaf 3 februari 2014 de nieuwe naam van Vlaamse Televisiemaatschappij - VMMa, het moederbedrijf van VTM, 2BE, Vitaya enz). Buitenlandse delegaties die Medialaan bezoeken zijn ook danig onder de indruk als ze het televisiestation bezoeken in het kleine Vlaanderen.
Onderhoud robotstatief in Studio 1 (VTM Nieuws, Het Weer, Telefacts, Stadion en Kanaal Z Nieuws)
Afgelopen jaar heb ik de kans gekregen om Medialaangebouw verschillende keren te kunnen bezoeken. Het valt mij nog telkens op hoe groot het is. Het is veel groter dan ik vermoedde. Ook al heb ik vroeger wel eens langs de Medialaan in Vilvoorde gereden, en ook al was ik wel eens in de ruime receptiehal voor een televisieopname.
Er zijn enkele zeer ruime studio's voor televisie. De radiozenders van Q-Music en JOE FM liggen broederlijk naast elkaar, zodat alle radiomedewerkers dan ook nauw samen kunnen werken.
Technisch zet Medialaan ook de standaard. De studio's en technische ruimtes zijn een feest voor een technisch oog. Goede degelijke apparatuur netjes en ordelijke geïnstalleerd. Zeer professioneel.
De kantoorruimtes zijn ook een plezier om te zien. Niet overdadig luxueus, maar wel heel mooi en weldoordacht ingericht. Beslist zeer inspirerend om er te werken.
De mensen van Medialaan zijn vakmensen. Technisch zijn die programma's altijd af. De openingsshow 25 jaar geleden was technisch helemaal top. Al leek die show aanvankelijk niet goed te starten...
Vijfentwintig jaar geleden was ik student aan de KU Leuven, en volgde ik de start met enkele mensen in de Audiovisuele Dienst. Het eerste beeld dat wij zagen, was een testbeeld. In een testbeeld zitten er kleuren en lijnen die dienen om je tv of monitor af te stellen. Dat is een beeld dat elektronisch of digitaal wordt gegenereerd, immers het geel, het groen, het rood enz. zijn heel specifiek. Dat kun je onmogelijk van een pancarte filmen. Ik herinner mij dat Walter Verdin, videoast, videokunstenaar en zanger/oprichter van Eurovisie-inzending Pas de Deux ook bij was. Met sceptische blik wachtte hij even voor zeven uur de start af van VTM. Commerciële televisie, wat zou dat worden? Is Vlaanderen niet veel te klein om leefbaar te zijn? Bij het verschijnen van het testbeeld begon hij te lachen. Zelf trok ik ook ongelovig mijn ogen open. Het openingstestbeeld leek niet helemaal OK. De kleuren waren niet perfect afgeregeld. "Amai, dat begint al goed," klonk het.
Start Openingsgala VTM op 1 februari 1989 om 19.00 uur.
Maar VTM had ons beet. Klokslag 19 uur verscheen er voor dat testbeeld een mannetje. We zagen een reuzentestbeeld dat afgedrukt was op een doek, en dat erna opgehesen werd in het Casinokursaal in Oostende. Heel wat ervaren ogen hadden dus eigenlijk niet door dat het testbeeld gefilmd werd door een camera.
Vijfentwintig jaar later, zie ik bij Medialaan heel veel gepassioneerde fiere vakmensen. Ik ben niet alleen onder de indruk van het gebouw, maar ook van het team dat die programma's mee helpt maken. Dat team is ook veel groter dan ik inschatte en het technisch niveau is ook veel hoger.
Het valt mij vooral op dat er zoveel mensen zich zo hard inzetten om de kijker een zo goed mogelijk product voor te schotelen. Dit terwijl die kijker helemaal niet hun klant is. De echte klant van Medialaan is de adverteerder. Het zijn de reclameboodschappen die de inkomsten genereren bij dit privébedrijf.
Daarom proost voor alle medewerkers van Medialaan!
Een goede gezondheid en nog 25 jaren met heel veel creativiteit.
Op vrijdagnamiddag 29 november 2013 verzamelden een tweehonderdtal mensen in Studio 3 van de VRT aan de Reyerslaan. Het is een organisatie van VRT Onderzoek en Innovatie en MediaNet Vlaanderen. Het jong & creatief VRT geweld , bracht een stand van zaken. Op een jonge en creatieve manier.
Onder de aanwezigen: mensen van VRT, mensen uit de communicatiesector (begrijp: reclamewereld, social media) en uit de broadcastsector (begrijp: de audiovisual engineers). Fijn om te zien: ook een delegatie van SBS (Vier & Vijf) en Medialaan (de groep rond VTM).
Op deze bijeenkomst ontmoeten televisiemakers meer technische mensen en omgekeerd. Dat is voor mij een van de redenen om er naartoe te gaan. Als wij bij Studiotech technologie leveren, dan weet ik graag waarvoor die dient. Ik wil graag weten hoe wij onze klant (de televisieomroepen) best kunnen helpen, en daarom vind ik het belangrijk om goed aan te voelen waar de prioriteiten liggen en waar ze hun inspiratie halen.
YouTube begint meer op een tv-zender te lijken
De eerste spreker was Erik Van Heeswijk. Hij heeft een uitgebreide ervaring bij de trendsettende Nederlandse publieke omroep VPRO. Hij toonde aan dat YouTube stilaan de focus verlegt van de individuele video naar de playlist.
Wanneer ik een video op YouTube heb gekeken, nodigt YouTube mij uit om minstens één andere video te bekijken. YouTube doet mij voorstellen. Grote content leveranciers kunnen zelf die play lists samenstellen, voor de occasionele uploader gaat YouTube zelf suggesties zoeken. YouTube wil ons zo lang mogelijk op haar website houden. Logisch, want hoe langer je op haar website bent, hoe meer reclame je hebt gezien. Meer reclame zien, betekent meer inkomsten voor YouTube.
Volgens Van Heeswijk is de kleinste eenheid bij YouTube niet langer de videoclip, maar wel de playlist. De tijd die een kijker op YouTube doorbrengt wordt dan ook langer. Op die manier begint YouTube meer op een tv-programma of op een tv-zender te lijken.
Curatie
Van Heeswijk had het ook over curatie. Namelijk het aanbod aan filmpjes op YouTube en andere sites is dermate groot, dat wij als consument dreigen er onze weg niet meer in terug te vinden. Die playlists van YouTube kunnen de consument hierbij helpen.
Hij toonde de VPRO-website. Deze website toont bewust een beperkt aantal filmpjes. Wekelijks wordt die lijst vernieuwd. Op die manier wil VPRO een leidraad zijn. Op die manier wil VPRO een vaste afspraak maken met de consument.
De rol van een mediabedrijf is niet zozeer zoveel mogelijk filmpjes aanbieden, maar wel een goede en boeiende selectie maken uit het onoverzichtelijk aanbod dat dagelijks op ons afkomt. Met andere woorden, mediabedrijven (zoals VRT, Medialaan, SBS, maar ook: De Persgroep, Sanoma, Corelio, Concentra enz) hebben zeker nog een rol te spelen.
Relavantie van mediabedrijven
Een opgemerkte slide, kwam van Will Hayward. Will Hayward werkt voor Buzzfeed, dat is een sociale nieuwssite. Je vindt er zowel fait divers, maar ook politiek en internationaal nieuws. Die slide toonde het aantal bezoekers in de UK. Het heeft vijf jaar geduurd vooraleer deze site één miljoen bezoeker had. De grafiek toonde een lijn van 0 tot één miljoen.
In amper zeven maanden heeft diezelfde site het aantal bezoekers doen stijgen van één naar zeven miljoen. Er was dus een duidelijke knik na vijf jaar. Wat is er gebeurd? De afdeling van UK heeft toen een aantal journalisten in dienst genomen.
Dit toont aan dat mediabedrijven zeker nog niet uitgeteld zijn. Over vijf of tien jaar, hebben wij zeker nog journalisten nodig. De Facebook-gebruikers zullen ze niet vervangen.
ditisvandaag.be
Over vijf of tien jaar zullen onze programma's er wel anders uitzien. Bij VRT proberen ze uit te zoeken hoe een documentaire op het internet er zal uitzien. Op televisie is een documentaire een reportage van minstens 15 minuten lang. Op YouTube mogen filmpjes niet langer duren dan 7 minuten. Hoe kan ik dan toch een moeilijk onderwerp uitleggen?
Eigenlijk ook door een soort playlist samen te stellen. Op ditisvandaag.be proberen ze het uit. In plaats van één grote hapklare brok te serveren, kan je kiezen uit een reeks puzzelstukjes. Zo kan je je actief in een onderwerp verdiepen door de puzzelstukjes (filmpjes, infografiek, tweets, gifs...) te bekijken.
Ik merk op dat ik op die manier als consument ook die onderdelen kan bekijken die mij het meest interesseren.
Commercials personaliseren
Commercials personaliseren is voor veel mensen not done. Persoonlijk vind ik het eigenlijk minder storend als ik reclameboodschappen zie die dichter bij mijn leefwereld aansluiten.
Floris Daelemans stelde een win-winsituatie voor: verminder het aantal commercials (we hebben het dan bijvoorbeeld over banners op websites) in ruil voor meer personalisatie. Wanneer ze meer gepersonaliseerd zijn, kun je commercials duurder verkopen, dat is de win voor het mediabedrijf. En de adverteerder wint omdat zijn commercials effectiever zijn. De consument wint omdat hij minder commercials ziet.
Pinterest
Na afloop van de presentaties, had ik een boeiend gesprek met Ezra Eeman. Ezra is journalist bij VTM Nieuws. Onlangs was hij nog twee weken op de Filipijnen. Maar hij denkt bij Medialaan ook na over de nieuwe tools die journalisten nodig hebben.
Ezra heeft, zoals veel journalisten een Twitteraccount. Maar hij zit ook op Pinterest. Dat is een social mediasite waar niet zo veel mensen een account hebben, en eigenlijk heb ik er ook nog nooit echt het nut van begrepen. Maar bij Ezra is dit anders. Hij gebruikt het als een prikbord. Het is bijna een mind map. Hier zie ik voor het eerst hoe je Pinterest op een boeiende manier kan gebruiken. (zie www.pinterest.com/journalismtools)
Voor een volledig verslag van Media Fast Forward zie: innovatie.vrt.be
De groep rond VTM verandert van naam: Vlaamse Mediamaatschappij (VMMa) wordt in 2014 Medialaan.
Logo Medialaan - (c) Medialaan/VMMa
Oef! Daar zijn wij vanaf. Vé-èm-èm-aa, probeer dat maar eens tien keer na elkaar uit te spreken.
Een naamsverandering doe je niet zomaar. Dat kost immers centen. Enerzijds zijn er de kosten voor nieuw briefpapier, de aanpassing van de logo's in en op gebouwen, nieuwe opdrukken op auto's, de wachtmuziek op de telefooncentrale, enz. Dat loopt al gauw heel snel op.
Bovendien is er een bijkomende kost. Graag wil je dat de nieuwe naam heel gauw een bekende naam wordt. Je wil immers geen klanten verliezen omdat ze je niet meer herkennen in de rekken. Er zijn dus kosten voor communicatie. En in sommige gevallen derf je inkomsten omdat sommige klanten je helaas niet meer herkennen.
Bij Medialaan is het echter anders. De naamsbekendheid van VMMa was niet erg hoog. Echter met de nieuwe naam weet iedereen onmiddellijk waarover het gaat. Dat maakt deze naamsverandering net zo atypisch.
Het logo maakt ook duidelijk dat het een merk is met een verscheidenheid door de verschillende kleuren. Het ziet er prettig, vrolijk en creatief uit.
Het nieuwe merk kan hierdoor ook gebruikt worden bij de bestaande merken die in de groep zitten (VTM, 2BE, Jim, Vitaya, VTMKZoom...). Medialaan kan als co-brand gebruikt worden, als kwaliteitslabel.
"Medialaan" is ook niet zo institutioneel als "VMMa". Het is menselijker, het is iets waarmee je je ook emotioneel makkelijker kunt binden. Dat is een eigenschap van sterke merken. De sterkste merken noemt men niet voor niets lovebrands.
"Medialaan" is geschikter als merk in de consumentenmarkt. Echter voor de klanten van deze mediagroep is ze ook beter. Met klanten bedoel ik niet de kijker, maar wel de adverteerder. Medialaan moet elke dag bedrijven overtuigen om veel geld uit te geven om reclame uit te zenden op één of (liefst) meer zenders.
Ook voor de adverteerder is onmiddellijk duidelijk wie bedoeld wordt met Medialaan. De lancering van deze nieuwe naam lijkt een uiting van een nieuw elan. En ook voor de mens àchter de adverteerder is het makkelijker om een emotionele link te leggen.
Medialaan is helder en duidelijk. Het nieuwe logo ondersteunt duidelijk de waarden en de identiteit van de groep. Het is een sterke rebranding naar de Belgische advertentiemarkt en naar de Vlaamse huiskamer.
