Op 16 juni 2015, kort na de aankondiging door Jeb Bush dat hij de presidentskandidaat voor de Republikeinen wil worden, tweette Tom Van de Weghe een bericht waar hij verwees naar een artikel dat de dominante positie van Hillary Clinton bevestigde aan de hand van cijfermateriaal.
Sinds Qbama spelen sociale media meer dan ooit een cruciale rol bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Obama was de man met de Blackberrry en Twitter. Als uiterst welbespraakt man, was Twitter een ideaal verlengstuk.
Hillary Clinton overklast momenteel al haar opponenten op de sociale media. Merkwaardig aan de campagne van Hilary, is de inzet van Facebook. Hillary kiest duidelijk voor een campagne tussen de mensen. Hiervoor is Facebook geschikter dan Twitter. Facebook is een platform met meer tweewegscommunicatie. Als ik even onder vrienden wil zijn, ga ik naar Facebook. Om nieuwtjes en opinies op te vissen, ga ik naar Twitter.
"Facebook is dood, leve Twitter", was misschien ooit een slogan en een wens, maar het is nooit correct gebleken. Ook andere platformen, zoals Instagram en Snapchat, hebben de fakkel nog niet overgenomen. Al behoren die twee laatsten ook bij de Facebook Group Inc.
Facebook goed inzetten in een reclamecampagne is niet eenvoudig. Heel vaak zie ik hoe het niet moet. De dooddoener is "Like onze pagina en maak kans op een gratis ..." Telkens wanneer Facebook toont "Jan houdt van Urban Outfitters", vraag ik mij af welke tombola Jan heeft overhaalde om deze voorkeur bekend te maken. Op den duur creëer je irritatie in plaats van toegevoegde waarde.
"Volg ons op Facebook." Bij veel organisaties een slogan. "Wij zijn mee met onze tijd!" hoor ik dan. Maar, hoe vaak doe jij dit? De belangrijkste informatie die ik nodig heb wanneer ik als consument tot consumptie wil overgaan ontbreekt vaak: openingsuren en de dichtstbijzijnde vestiging.
Bovendien, mijn leverancier van lucifersdoosjes gaat toch niet verwachten dat ik hem ga volgen? Veel bedrijven updaten hun Facebookpagina nauwelijks. Begrijpelijk. Dit kost heel wat energie en geld, natuurlijk.
Op Facebook vind ik mijn vrienden en organisaties die mij na aan het hart liggen. Facebook kan je inzetten om meer betrokkenheid met je klanten te creëren. Dat vergt een flinke investering, maar je krijgt er ook heel wat voor terug: een relatie met je klant. Voor een producent van spijkers misschien niet echt zinvol. Maar voor een producent van bronwater, is het een kans om te promoveren tot life coach. Een onbekend watermerk als Chevron, kan transformeren tot een Bru, wat staat voor levensstijl. Dat noemen wij toegevoegde waarde. Hiervoor willen consumenten betalen. Hierdoor kan je je marges vergroten. En wordt die investering in social media winstgevend.
Dat Hillary voor Facebook kiest is logisch. Acht jaar geleden deed ze al eens een gooi naar het presidentiële ambt. Bij de voorverkiezingen moest ze het toen afleggen tegen de rijzende ster Obama. Het verschil was toen weliswaar bijzonder nipt, maar dezelfde fouten willen ze nu duidelijk niet meer maken:
- De overwinning als verzekerd ("granted") beschouwen
- Te vroeg beginnen
- Uit de hoogte communiceren,.
Bij zo'n campagne werft de Clintonmachine ook fondsen en medewerkers. Wat de fondsen betreft: een campagne kost een fortuin. Vroeger richtten kandidaten zich eerder tot organisaties en vermogenden en vroegen ze grote bedragen. Obama haalde bijzonder veel geld op door de minder vermogenden (lees ook: kleurlingen en zwarten) aan te spreken oen ze kleine bedragen te vragen.
Via Facebook is Hilary niet alleen bezig met het vullen van een spaarpotje, ze is duidelijk een stevig campagneteam aan het opzetten. Via Facebook kan je volgen hoe ze een grote toer maakt door dit gigantisch land, zodat ze volgend jaar genoeg fans heeft die overal in het land van deur tot deur om haar stem kunnen dingen.
Hillary heeft beslist niet alleen fans. Ze verliest ook stemmen vanwege een hautain en bitchy imago. Door maanden aan een stuk stijlvol maar eenvoudig contact op te zoeken met de gewone Amerikaan, wil haar team dit imago beslist verzachten.
Facebook is dus zeker nog niet dood. En Facebook is ook niet het enige platform. Hillary vind je ook op Twitter, zodat de nieuwtjeszoeker ook gevoed wordt. Maar vandaag speelt Facebook een hoofdrol om een maximum aan engagement te creëren.
Stel dat Hillary tot presidentskandidaat wordt gekozen voor de Democratische partij - wat vandaag bijzonder waarschijnlijk lijkt - zal ze dan blijven focussen op Facebook? Of mogen wij een meer presidentiële campagne verwachten die eerder gaat focussen op Twitter? En zal Hillary eieren leggen in het Snapchatmandje? Of kunnen wij haar volgen via Periscope of Meerkat? Ik ben alvast benieuwd.
De communicatiestrategen bij de Clintons zullen hun plannen niet publiek maken. En die plannen zullen ook afhangen van de evolutie van de verschillende platformen. Via haar website zoekt Hillary specialisten op gebied van IT, mobiele en sociale communicatie. Niet alleen de computernerds die alles kennen over computertalen, netwerken en databases. Maar ook specialisten op gebied van big data. Zij moeten achterhalen welke doelgroepen in welke regio's ze moeten aanspreken, en hoe ze dit moeten doen: welke boodschappen via welke platformen.
Wat een onvergetelijke dag, vorige vrijdag 25 juli 2014. Je hebt van die dagen dat het wat tegenzit of dat de dingen moeilijker gaan. Maar soms heb je ook meevallers. Vorige vrijdag was een uitzonderlijke meevaller om nooit meer te vergeten.
Voor zij die niet veel tijd hebben, eerst een samenvatting:
Zalig opgestaan en rustig aan de dag begonnen
Ilse van de luchthaven opgehaald, en daarna nog even bij Studiotech binnengesprongen
Naar Q-music in Oostende gereden
Terugzien Chris Umé, volgen achter de schermen
Cameraman geweest op het podium voor het liveprogramma Que Pasa van 21 tot 23 uur
De dag afgesloten met gin-tonic en een bijzonder leuk gesprek met dj Peter Verhoeven
Wakker worden
Een paar weken geleden had ik besloten om die dag vrij te nemen. De dag begon rustig om acht uur met een stralende zon. Ik genoot ervan in de voormiddag terwijl ik enkele kleine huishuidelijke taken uitvoerde. Het was ook ideaal weer om de bedlinnen te wassen en buiten in de zon te drogen. Poezen Suske en Wiske hielden mij graag gezelschap. Wiske, altijd paraat om een lekker hapje in ontvangst te nemen, en Suske kwam af en toe eens met haar kopje tegen mijn been vragen om een kleine knuffel.
Ook heb ik even quality time uitgetrokken voor Miep Konijn. Ik ben even bij haar in het hok komen zitten voor een gesprekje en ze smulde ook van de bloemkoolblaadjes en het brood dat ik bij had. Wist je trouwens dat konijnen ook geluid maken? Onze Miep zoemt. Het is heel stilletjes, maar het klinkt net als een vlieg. Zmmm! Zmmm!
Onze Miep zoemde, knabbelde en maakte rondjes in haar woonst. Een plezier om te zien. Die kleine leuke dingen, zijn dat niet de juweeltjes van de dag?
Naar Brussel
Rond elf uur vertrok ik richting Brussel. Ik wilde nog een paar dingen met enkele collega's afspreken bij Studiotech, zodat zeker was dat een aantal projecten de juiste opvolging kregen. Echter onderweg kreeg ik telefoon van mijn vrouw, Ilse. Ze was een half uur vroeger geland uit Washington DC dan gepland. Ik ben dan maar eerst naar Zaventem - Brussels Airport gereden. De timing was perfect.
Ik blij dat Ilse weer thuis is. De vlucht was ook heel goed meegevallen, en ik hoorde Ilse zeggen dat ze zo genoten had van de film die ze onderweg had gezien. The Grand Budapest Hotel zet op een onwaarschijnlijk mooie manier personages neer. (De trailer heeft mij overtuigd. Zie hier)
Daarna ben ik nog even doorgereden naar Studiotech, waar ik onmiddellijk de collega's aantrof die ik zocht, en die mij dan ook konden verzekeren dat mijn projecten de nodige aandacht zouden krijgen.
Toen we even later thuis kwamen, genoten we eerst van een slaatje en yoghurt (puur, wit, zuiver, ongesuikerd: heerlijk). En dit terwijl de zon nog altijd prachtig scheen in de tuin.
Terwijl Ilse een douche had genomen, had ik het bed opgemaakt met de zongedroogde lakens. Zo kon Ilse wat bekomen van de jet lag en van de korte nacht met de geur van de tuin.
Naar Q-music in Oostende
Ondertussen waren er wolken komen opzetten. Ik besloot toch de motor te nemen om een tochtje te maken naar Oostende. Deze zomer wilde ik er eindelijk werk van maken om de installatie van popradio Q-music te gaan bekijken. Een foto van buurjongen en freelance videoredacteur Bert Borremans had mij geïnspireerd.
In mijn motorhelm zit een radio. Ik luisterde onderweg natuurlijk naar Q-music, die de hele dag vanuit Oostende uitzond. Zoals het een popradio betaamt, klinken de dj's er natuurlijk ongelooflijk enthousiast. Dat hoort uiteraard zo.
Ondertussen was de hemel grijs geworden. In Duffel had ik over een nat wegdek gereden. Ik zou wel eens enkele regenbuien kunnen tegenkomen. "In Oostende schijnt de zon," klonk het. Oostende was de plaats met de gelukkigste mensen, en toevallig ook het mooiste weer van het land. Was dat nu niet een beetje overdreven?
Onderweg had ik geluk de regenbuien bleven uit. Maar toen ik de kuststreek begon te naderen, zo ongeveer vanaf Brugge, werd de sfeer anders. Geen grijze wolken meer. Enkel wat hoge wolken. Oostende had inderdaad ongeveer het beste weer van het land.
Ik zette mijn motor vlakbij Casino-Kursaal Oostende. De jas en de motorbroek gingen in de koffer, en in motorboots, jeans en t-shirt stapte ik naar de dijk, vanwaar je al snel het Love The Summer logo ziet op het strand.
Vermits ik geboren en opgegroeid ben twintig kilometer dieper in het binnenland, zoek ik de zee nooit op in het toeristisch seizoen. Maar de sfeer was er super. Fijn weertje, wel wat toeristen, maar niet teveel.
Door het zand stapte ik richting Q-music. Ik zocht naar het "beach house". Ik verwachtte een studio in een container met daarrond wat stoeltjes. Zo'n groot uitgevallen strandcabine vond ik niet. Wel zag ik een "beach ville", een dorp. Q-music is hier al het tiende jaar, en jaar na jaar gegroeid.De luisteraar ontmoeten en verwennen, dat is duidelijk het doel.
In de studio vroeg ik aan een promo-meisje of Rudi of Jan er niet waren. "Jan is er vandaag niet. Rudi ga ik even zoeken," antwoordt ze. Ik volg haar naar de technische ruimte. Rudi bleek even weg. Maar terwijl wij daar rondkeken, sprak iemand mij aan. "Ik ken u!" zei hij. Ik moest even nadenken, en toen begon het mij te dagen.
Natuurlijk, het was Chris Umé, de man die alle filmpjes maakt voor de Q-music website. We hebben elkaar twee jaar geleden ontmoet in Neerpelt toen wij allebei als vrijwilliger insprongen bij het videoteam tijdens het grote internationale kinderkorenfestival.
Dat weerzien was een bijzonder leuke verrassing. Alleen, we waren wel elkaars namen vergeten. Op zich is dat niet erg natuurlijk. Waarom doen mensen daar altijd zo druk over omdat ze een naam vergeten zijn? Maar in dit geval leidde het wel tot een grappige situatie wat later die avond. Toen we even testopnames maakten en ik oortjes in had, hoorde ik Chris steeds maar instructies geven aan een zeker Michel. En ik had de indruk dat die Michel de instructies niet goed opvolgde. Bleek... inderdaad. Heel grappig.
Ik kwam gelukkig net op een rustiger moment aan, zodat ik even met Chris kon praten, en kennismaken met enkele andere medewerkers. Straks zouden ze aan de voorbereiding beginnen van de captatie van Que Pasa Party. Dat is een optreden op het podium, waar heel wat luisteraars op afkomen. Het programma wordt live uitgezonden op de radio. En net zoals alle andere programma's, kan je ze ook zien bij Telenet op het digitaal tv-kanaal 39 en via de website q-music.be/live.
Chris toonde mij een deel van de technische installatie, waaronder ook de regie voor de tv-beelden. Hij toonde mij hoe die geprogrammeerd was. Zo is er een applicatie die luisteraars toelaat om even in beeld te komen terwijl ze naar de camera wuiven. Bezoekers drukken op een zogenaamde wuifknop in de studio, ze zien dan gedurende 45 seconden een aftelklokje, zodat haarlokken, lintjes of kraagjes nog even de juiste vorm kunnen leggen. En dan is het zo ver: vijf seconden live op Q-music Televisie!
Wat later kwam Thomas er ook bij. Thomas is een jonge twintiger uit Mechelen die op vrijdag cameraman is bij Que Pasa. Er wordt normaal met een Sony EX1-camera gefilmd. Dat is een compacte HD-handcamera. Ideaal voor filmpjes op Q-music. Ik zag ook een grotere camera, een schoudercamera, het model dat typisch voor het nieuws wordt gebruikt. Er zat een zender op. De camera was gehuurd om een loopwedstrijd op zwemvliezen in beeld te brengen twee dagen later, op zondagnamiddag.
We praatten wat over de camera, wij bekeken het toestel, en voor wij het wisten, waren wij het al aan het testen. Zo'n grote draadloze camera is natuurlijk veel meer fun. Ik legde Thomas de knopjes uit, en wat later waren wij al aan het testen.
Rudi, die de technisch verantwoordelijke is, was ondertussen al een tijdje aangekomen, en hij was al volop bezig met de voorbereiding van de Que Pasa Party. Hij keek ook mee naar de testen van de draadloze camera. Het Q-team besloot om die mee in te zetten. Thomas ging dan wel even moeten wisselen van camera. De presentaties aan het podium zouden met de compacte camera worden gefilmd en de draadloze camera zou ingezet worden om tussen het volk te gaan filmen.
Ik denk dat Thomas bijzonder blij was om met zo'n kanjer te mogen filmen.
Ik was blij dat ik mij wat in die bende kon integreren zonder in de weg te lopen. Rond halfnegen werd Thomas naar het podium geroepen om daar met die compacte camera te gaan filmen. Ik was toen bij hem, en ik nam de draadloze camera over. Ik dacht, ik loop maar mee, ik ga proberen ook wat mooie beeldjes te maken. Dat leek mij veel nuttiger dan naar Chris te stappen, want hij was aan het regisseren.
Sean Dhondt bracht er met zijn band Manoevres de song Mad World. Thomas stond recht voor Sean, en hij leek dan ook vooral beeld van hem te maken. Ik probeerde beelden te maken die wat complementair waren. Van de gitarist, bijvoorbeeld. of een close-up van de handen van Sean terwijl hij met slagwerk bezig was. Of het echt nuttig was hoopte ik wel, maar ik wist het wel niet, want ik had geen oortjes in.
Dat het beeld nuttig was, zag ik aan de lacht van Chris, toen wij weer van antenne waren.
"Of ik zin had om ook te filmen?" Of ik nu eerst de vraag heb gesteld of niet, dat weet ik niet meer, maar twintig minuten later stond ik op het podium met de EX1, deze keer mèt oortjes.
Ik had er de tijd van mijn leven. Je moet namelijk weten dat ik cameraman wilde worden toen mijn vriendjes voetballer of coureur wilden worden. Ondertussen heb ik al verschillende keren aan een captatie kunnen meewerken, en deze keer voelde het opnieuw helemaal zoals ik het mij toen voorstelde.
Ik kon ook wel leuke beelden maken. In de tweet hieronder, zie je een beeld van de twee dj's samen.
"Wauw, dat is het mooiste beeld van de avond," hoorde ik Chris zeggen toen ik een danseres voor het eerst in beeld nam. Dank zij de oortjes wist ik ongeveer welke beelden Chris graag aangeleverd kreeg. Dan kwam goed van pas, want op het einde vielen mijn oortjes uit. Dan bleef ik de favoriete cadrages aanleveren, maar omdat ik niet meer wist wanneer niet op antenne was, lette ik er op dat de beelden tijdens de overgangen ook steeds afgewerkt waren.
Toen ik na afloop de technische ruimte inkwam, zag ik glunderende gezichten. "Jij hebt dat precies nog gedaan, zeker?" vroeg Rudi. "Ik had de indruk dat jij mij niet meer hoorde, maar ik kreeg continu goed beeld," vertelde Chris mij.
Blijkbaar trakteert Rudi zijn mensen op vrijdagavond zijn mensen op een coctail. Die avond mocht ik meegenieten van een gin-tonic met komkommerschijfjes. Wist hij dat gin-tonic met komkommer sinds twee weken op nummer één staat van mijn persoonlijk top van recreatieve dranken?
Ondertussen was ik in een bijzonder boeiend gesprek verzeild geraakt met dj Peter Verhoeven. Peter werkt al 14 jaar bij Q-music. Daarvoor presenteerde hij eerst bij Radio 1 en daarna bij Radio 2. Hij is nu tijdelijk in België want hij woont sinds kort in Los Angeles. Hij is van plan om van daaruit te live presenteren.
Samen met Peter, zijn vriendin en een programmamedewerker, hebben wij nog een snelle hap gehaald: een hamburger en wat friet en die opgegeten in het appartement dat Q-music hen ter beschikking stelt. Tegen één uur was dat eten op, was de gin verteerd, en was het nu echt wel tijd om naar huis te gaan.
Eerst had ik nog een verkwikkende wandeling van een dikke kilometer en dan een nachtelijk motortochtje van anderhalf uur. Anderhalf uur puur nagenieten van een ongelooflijk mooie dag.
Met voetbal heb ik niet veel affiniteit. Maar ik beken, de commotie rond de Rode Duivels, raakt mij ook.
(foto Het Nieuwsblad / Belga)
Als ik voetbal niet leuk vind, is dat enerzijds omdat ik het concept "ik win alleen als jij verliest" niet leuk vind. Als twee keer elf mensen samenwerken in plaats van tegen elkaar te vechten, kunnen ze veel meer bereiken. Ik denk dat ik het al als kind erg vond dat mensen elkaar het leven moeilijk maakten door niet samen te werken. En ik denk dat ik zelf walging voor voetbal heb overgehouden omdat mijn turnleraar mij die win-verlieslogica wilde forceren.
(foto ESPN)
Ook vind ik de stammenmentaliteit niet leuk. Tenminste, ik hou niet van de mentaliteit waarbij de ene stam de andere stam voortdurend wil lastigvallen, waarbij er echt sprake is van rivaliteit.
Bij deze wereldbeker vind ik de samenhorigheid geweldig. In elk dorp en in elke stad komen komen de inwoners spontaan bijeen. In België staan er meer dan duizend schermen opgesteld. Samen drinken, roepen en vieren. Een marketeer zou superlatieven kunnen gebruiken om het over de beleving te hebben. We kunnen allemaal vaststellen dat het een leuk duwtje geeft aan ons Bruto Nationaal Geluk.
Zelfs in Belga Cafe (Washington DC) werd er gefeest
Bij de match België - Verenigde Staten had ik het gevoel dat er wederzijds respect was. De Belgen toonden respect voor de Amerikaanse doelman Howard, en de Amerikanen feliciteerden de Belgen.
De Ieperse sterbasketbalspeelster Emma Meesseman bij de Mystics (Washington DC) krijgt felicitaties (zie interview)
KLM speelde even in op de traditionele macho rivaliteit door "Adios" te tweeten na hun overwinning op de Mexicanen. Dat werd als bijzonder arrogant ervaren, en ontlokte een storm van protest. Een ferme communicatieblunder bleek.
Ik vond het hartverwarmend om te zien hoe Brussels Airlines de Amerikanen bedankte voor de spannende match via Twitter. De passagiers naar New York kregen zelfs elk doosje Belgische pralines. Dat was een veel intelligentere actie.
Op hetzelfde elan is er ondertussen een filmpje viraal verspreid dat excuses verstuurd van de Belgen naar de Argentijnen vanwege de nederlaag die ze beslist zouden ondergaan, maar waarin ook de wens wordt uitgedrukt om toch nog vrienden te blijven, bewijzend naar de heerlijke Argentijnse steak, de lekkere wijn en de gorgeous women.
Al het meeleven vind ik dan ook niet alleen leuk, in tijden waar landen, naties, regio's en deelstaten meer dan ooit tegen elkaar worden opgezet, vind ik het zelfs sociologisch relevant.
Ik hoop dat het ook de bedrijfswereld mag inspireren. Hoe vaak zie je niet dat mens ervan overtuigd zijn te moeten denken in termen van win-verlies? "Ik probeer te winnen door een zaak van mijn concurrent af te pakken." Je ziet ook dat mensen het soms moeilijk hebben om zich te profileren en om zich te positioneren doordat ze zich laten verblinden door "de tegenstander".
Je staat strategisch veel sterker als je gaat voor strategie waarbij je je focust op je klant en op hoe je die het best kunt helpen op een duurzame (en dus ook op een winstgevende) manier. Ik zie dat bedrijven nog nog te weinig luisteren naar die klant, en zo zelfs kansen laten liggen.
Tot slot vond ik het ook bijzonder leuk om te zien hoe een nieuwe en enthousiasmerende marketingstrategie van de nieuwe CEO van de voetbalbond, Steven Martens, in drie jaar tijd het merk Red Devils terug helemaal op de kaart heeft gezet.
Steven Martens
Hij liet een logo ontwerpen. Hij begon een campagne twee jaar geleden door gebruik te maken van de sociale media om de fans uit te dagen met weddenschappen. En hij eindigde met zo'n sterk merk, dat het Koning Boudewijnstadion helemaal vol zat bij een vriendschappelijke match.
Dit is een kanjer van een voobeeld van een win-winsituatie. Niet alleen maakt Martens hele gelukkige fans. Vandaag vechten de grote merken om te mogen sponsoren. Wat de voetbalorganisatie een pak meer middelen bezorgt.
In 2010 was het plaatje even anders. Toen verkondigde het kleine automerk Kia nog dat ze hun sponsorcontract opzegden "om strategische redenen". De hoofdsponsor werd bouwbedrijf Verhelst, wereldvermaard in Putte bij Mechelen en omliggende wijken.
Vandaag glunderen levensgrote foto's van de Rode Duivels in de indrukwekkende inkomhal van de Belgacom Towers in Brussel, wetende dat Belgacom, Telenet, Procter & Gamble en Unilever samen te top vier big spenders zijn op gebied van advertenties in België.
Google heeft een nieuwe feature: Verhalen. Het is eigenlijk een uitbreiding van Foto's bij Google+. En ik vind het ook leuk en interessant.
Ik zag deze nieuwe optie voor het eerst toen ik een nieuwe blog wilde schrijven. Op 25 mei 2014, de dag van de verkiezingen heb ik een motortochtje gemaakt. Ik reed langs de belangrijkste omroepen, het Vlaams parlement en het hoofdkwartier van de PS. Onderweg had ik de gelegenheid om heel wat foto's te maken. Uiteindelijk heb ik besloten om ook een beeldverhaal te maken in Google Verhalen.
Foto's neem ik voornamelijk met mijn smartphone. Immers, dat gaat heel gemakkelijk en vlot en voor publicatie op een scherm of op een website is de kwaliteit excellent. Om de foto's bij te houden, heb ik mijn smartphone zo ingesteld dat alle foto's opgeladen worden bij Google Foto's. Zo heb ik telkens ook een back-up.
Vermits ik veel foto's maak, zet ik ze in Albums. Zoals bij heel wat foto-websites of foto-archiefprogramma's, kan je zo foto's die bij elkaar horen, ook bij elkaar groeperen.
Bij het concept Albums zitten er mij echter twee dingen dwars:
Vermits ik heel veel foto's heb, riskeer ik uiteindelijk ook veel albums te hebben, tenzij ik slechts een beperkt aantal albums maak die dan weer elk zeer veel foto's bevatten. Dit zou opgelost kunnen worden indien je in een album ook een andere album zou kunnen creëren. En zo zou je al je foto's hiërarchisch kunnen ordenen, zoals bij folders op een pc.
Ik wil graag alle foto's die bij elkaar horen in dezelfde album zetten. Maar dan wil ik die niet zomaar delen. Immers niet alle foto's zijn even geslaagd. En soms neem ik ook een reeks foto's die sterk op elkaar lijken. Als ik een album wil delen, dan wil een verzameling tonen van de sterkste foto's.
Voor het eerste probleem is er nog geen oplossing. Al denk ik dat die er in de komende jaren wel moet komen. Immers, ik zal beslist niet de enige zijn met een stilaan aanzwellende collectie digitale foto's.
Voor het tweede probleem heeft Google een fantastische oplossing bedacht. Naast Albums, zijn er nu ook Verhalen! Een verhaal is precies een selectie foto's uit een album. Zo kan ik al mijn origineel fotomateriaal nog bijhouden in Albums, maar toon ik het beste in een Verhaal.
Bovendien stelt Google dat ook nog op een leuke en interactieve manier voor. Zo kan ik een beeldverhaal maken.
Om het mij gemakkelijk te maken, heeft Google mij automatisch zelf al tientallen verhalen voorgesteld op basis van tijd, datum en locatie. Ik kan deze verhalen al onmiddellijk delen. Maar ik kan ze ook eerst aanpassen.
Heb je zelf foto's bij Google Photo? Kijk dan .onder "Meer" naar "Verhalen"
Hier mijn fotoverslag over mijn motortochtje langs de Vlaamse media bij de verkiezingen: https://plus.google.com/110812973930798430600/stories/f86f3a0b-75ca-38f9-835e-e04e7122f49a14635d9d2b0/1?authkey
Smartphone > Google Foto's > Google Albums > Verhalen
Vorige maandag 29 september 2013 zond de nationale Franse zender M6 van 20.50 tot 22.50 uur Retour au pensionat à la campagne uit. Een reality show waarbij 24 jongeren terugkeren naar een internaat uit de jaren 50. Een format dat eerder ook al door VT4 werd uitgezonden.
De productie was in handen van het Belgische productiebedrijf Everlasting Prod. Studiotech heeft mee zijn schouders gezet om ervoor te zorgen dat de productie alle nodige bijkomende technische ondersteuning kreeg die nodig was.
De opnames vonden plaats in een echt internaat. De opnames moesten uiteraard in de grote vakantie plaatsvinden en de installatie van alle nodige infrastructuur kon uiteraard pas beginnen als het schooljaar afgelopen was. De voorbereidingstijd vooraf was heel kort, slechts een zestal weken. De installatietijd was nog korter: amper een tiental dagen.
De technische installatie was indrukwekkend. Studiotech heeft 16 afstandsbediende camera's geïnstalleerd. Verder monteerde Studiotech vier vaste camera's. Er werd ook een heuse regiekamer ingericht. Om beeld en geluid tot in die regiekamer te brengen, zijn er enkele kilometers aan kabels getrokken. Daarnaast gebruikte de productieploeg ook nog vier mobiele reportagecamera's. Die stockeerden hun beelden op geheugenkaarten.
Sony BRC-H900 afstandsbediende camera
In de regiekamer werden er continu 8 beeldstromen opgenomen op een groot diskarchief. Later werden de beelden op de geheugenkaarten die van het diskarchief samen tot episodes gemonteerd.
Het was een heel huzarenstuk. Grote datastromen moesten absoluut feilloos geregistreerd en bewaard worden. Zonder falen. Op vier montagestations kon de klok rond gemonteerd worden.
Voor de technische ploeg was het keihard werken. Maar het resultaat mag er zijn. Het is een programma geworden met een goed ritme en met een hele mooie look. Dus ook een dikke pluim aan de DoP!
Alle medewerkers keken uiteraard uit naar maandag 29 september 2013 20.50 uur. Het moment dat het programma op antenne ging. Het was spannend. Maar het harde werk werd beloond. Ruim drie miljoen kijkers! Enkel de premiumzenders TF1 en France 2 hadden meer kijkers. TF1 had dan ook één van zijn grote kanon ingezet en France 2 toonde een blockbuster. Voor een kleinere nationale zender als M6, was dit een opmerkelijk resultaat.
Straffer nog! Op Twitter werd er lustig op los getweet. Le pensionat was het 16de meest besproken onderwerp op Twitter! W-e-r-e-l-d-w-i-j-d!
Belgen en content-creatie, een sterke combinatie. Everlasting is niet aan zijn proefstuk toe. Zij maken onder andere al enkele jaren Un dîner presque parfait voor M6 en RTL-TVI. Dat is de Franse versie van Komen eten. On-line kan je werk ook van Everlasting ontdekken op de receptenpagina's van de website van Delhaize of via het YouTube-kanaal van deze distributeur.
