Het verbonden universum

The Most Astounding Fanct is een prachtige TED video. Neil deGrasse Tyson, een Amerikaanse astrofysicus toont hoe we allemaal deel uitmaken van dit universum en hoe we ermee verbonden zijn.

Klik hier voor de video.
Wil je ondertitels? klik dan rechtsonder de video op het rechthoekje met CC op. Wil je de ondertitels in het Nederlands, klik dan op het tandwieltje rechts naast de CC, en kies in het vakje na "Subtitles/CC" "Dutch".

De video legt uit dat o.a. koolstof, stikstof en zuurstof gemaakt worden in de kernen van sterren, en wanneer die sterren aan het einde van hun leven exploderen, die materie verspreiden. Uit dergelijke verspreide materie is ons zonnestelsel gebouwd. Meer nog, het zijn de bouwstenen van het lichaam van elk levend wezen. Wij zijn een product van het universum en wij horen tot dat universum.

De spreker legt de nadruk op de verbondenheid.

Deze video is eigenlijk het antwoord op de vraag "Wat vindt u het meest verbijsterend."

Wat ik het meest verbijsterend vind, is niet helemaal hetzelfde, maar het sluit er wel nauw bij aan.

Ik vind namelijk ook de verbondenheid van het universum verbijsterend. Namelijk hoe de bouwstenen van de atomen met elkaar verbonden zijn.

In ons universum hebben deeltjes een xyz-co-ordinaat. Dat is een kenmerk. In ons universum kun je in drie dimensies bewegen. Maar er is nog meer. Afhankelijk van de aard van het deeltje, is het ook nog verbonden met elk ander soortgelijk deeltje in het universum.

Bijvoorbeeld: elk deeltje dat massa heeft, voelt gravitatiekracht (hoe gering dat ook moge zijn) van elk ander deeltje dat ook massa heeft in ons immense universum. Hetzelfde voor de andere soorten van krachten, zoals de elektromagnetische krachten.

Ons universum is met andere woorden een verzameling van verbanden. Immens veel verbanden, welteverstaan.

Dit vind ik het meest verbijsterend.

Over Boksen, Dromen en Sterkte door Kwetsbaarheid

Canvas toont een serie over jonge kerels van een boksclub die een grote uitdaging aangaan, namelijk een serieuze berg beklimmen.

Wat boksen edel maakt, ontging mij tot vandaag. Recent nog hoorde ik hoe boksen verheerlijkt werd. Dit was naar aanleiding van de publicatie van het boek De artistieke uppercut van de hand van Jan van den Berghe. Ik associeer het vooral met mensen die fysisch toegetakeld worden. Met Muhammad Ali die nu aan de ziekte van Parkinson lijdt.

Eén uitspraak trof mij heel hard in de eerste aflevering. De begeleider van de jongens, die zelf ook mee op trektocht gaat, legt uit dat de jongens zich niet zwak mogen tonen. In de boksring haalt een tegenstander er immers energie uit wanneer hij ziet dat je je gekwetst voelt. Ik voelde mij heel boos worden op die man toen hij zijn betoog begon. Waarom precies, leg ik straks uit.

Maar mijn gemoed keerde helemaal als ik de verdere uitleg hoorde. Immers als de jongens de berg beklimmen, en ze hebben pijn aan hun voeten, moeten ze er hun teamgenoten niet mee lastig vallen. Ze moeten leren op de blaren lopen. Deze coach leert zijn jongens doorbijten. De jongens in de serie wonen in een wijk in Molenbeek, een buurt waar het leven harder is, en waar de kansen minder voor het rapen liggen. De jongens leren zich te controleren. Zowel tijdens hun tocht, maar ook door te boksen. Zo leren ze ook hoe ze kunnen vechten voor hun dromen. En dat vind ik wel een edel doel.

Waarom voelde ik mij eigenlijk boos worden? Omdat mensen vaak geleerd worden dat ze zich niet zwak mogen tonen. Dat is misschien niet helemaal fout. Maar mensen verwarren zwak vaak met kwetsbaar. Immers het is niet omdat je sterk bent dat je niet kwetsbaar bent. Amerikaanse actieseries zijn precies zo ééndimensioneel omdat ze promoten: ik ben sterk, dus ik ben onkwetsbaar.

Niets is minder waar. De sterksten onder ons zijn kwetsbaar. Eigenlijk logisch. In een gevecht ben je veel sterker als je licht gekleed bent. Iemand die zijn gevoelens stelselmatig verbijdt, en zich zo afschermt, die heeft minder kracht. Als je met een harnas aan moet vechten, ben je wel beter beschermd, maar heb je minder kracht over om te vechten. Zo voel ik het aan.

Brene Brown legt het op TED.com uit op een iets andere manier. Ik vind het een van de meest pakkende uiteenzettingen op deze inspirerend website.

Het filmpje (met Nederlandse ondertitels) kun je hier zien:
http://www.ted.com/talks/lang/nl/brene_brown_on_vulnerability.html